تری بنورون متیل از علف کش های رایج برای کنترل علف های هرز پهن برگ در مزارع گندم می باشد. در این آزمایش واکنش علف های هرز مشکوک به مقاومت مزارع گندم، 38 مزرعه از استان کرمانشاه در سال1392-1391 مورد بررسی قرار گرفت. بذور خردل وحشی مشکوک به مقاومت از مزارع جمع آوری و در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با 3 تکرار مورد آزمایش قرار گرفتند. در جهت تشخیص سریع بروز مقاومت جمعیت ها با مصرف دز تفکیک کننده علف کش تری بنورون متیل غربال اولیه شدند. تعیین درجه مقاومت سپس به کمک آزمون زیست سنجی با استفاده از منحنی های دز-پاسخ انجام گردید. برای بررسی مکانیزم مقاومت از روش های مولکولی، به ویژه از کلون ژن ALS با ناقل PJET1.2/blunt استفاده شد. طبق نتایج آزمایش تفکیک دز، 10.4 گرم ماده موثر در هکتار، جمعیت های حساس خردل وحشی را به میزان 90 درصد کنترل کرد. در آزمایش های غربال گری نیز 50 درصد از جمعیت ها به عنوان جمعیت مقاوم شناسایی شدند که بر اساس روش بکی و تاردیف، 57.8 درصد از آنها دارای درجه مقاومت خیلی بالا، 31.5 درصد از آنها به عنوان جمعیت هایی با درجه مقاومت بالا و 10.5 درصد دارای مقاومت کم شناسایی شدند. همچنین، GR50 علف های هرز مقاوم در مقایسه با علف هرز حساس افزایش یافت که بیانگر وجود مقاومت در این استان می باشد، به طوری که برای کنترل جمعیت مقاوم Z15، این مقدار به 1309 گرم ماده موثر در هکتار افزایش یافت. توالی یابی DNA خردل وحشی نیز نشان داد که جهش در موقعیت آلانین 122 با جایگزینی اسید آمینه پرولین سبب بروز مقاومت از نوع جهش مبتنی بر محل هدف شده است.

تری بنورون متیل با نام تجاری گرانستار یکی از مهمترین علف کش های سولفونیل اوره ها می باشد که در کنترل علفهای هرز مزارع گندم ایران کاربرد زیادی دارد. پایداری نسبتا زیاد این علفکش ها در خاک از مهمترین مشکلات زیست محیطی و زراعی مرتبط با کاربرد آنها است. به منظور ارزیابی حساسیت هفت گیاه زراعی عمده به بقایای علف کش گرانستار در خاک آزمایش زیست سنجی در زمستان 1388 به صورت فاکتوریل در قالب طرح آماری کاملا تصادفی در سه تکرار در گلخانه تحقیقاتی دانشگاه فردوسی مشهد انجام شد. عوامل مورد بررسی شامل گیاهان زراعی (نخود، عدس، لوبیا، گوجه فرنگی، ذرت، کلزا و چغندرقند) و بقایای شبیه سازی شده علف کش گرانستار در خاک (0، 0.00009، 0.0002، 0.0004، 0.009، 0.001، 0.002، میلی گرم در کیلوگرم خاک) بودند. برای تحلیل نتایج آزمایش، یک هفته پس از ظهور گیاهان، درصد سبز شدن آنها تعیین و درصد بقا و مقدار ماده خشک اندام های هوایی و ریشه گیاهان 30 روز پس از سبز شدن آنها اندازه گیری شد. ارزیابی پاسخ گیاهان به بقایای علف کش تری بنورون متیل پس از تجزیه واریانس داده های حاصل از طریق برازش زیست توده تولیدی آنها به معادله های 3 و 4 پارامتری سیگموئیدی به غلظتهای مختلف علف کش انجام و مقدار باقیمانده علف کش برای کاهش 50 درصد ماده خشک ریشه و اندام های هوایی (ED50) گیاهان مورد مطالعه محاسبه شد. بر اساس نتایج آزمایش، درصد سبز شدن و رشد ریشه و ساقه در همه گیاهان به شکل کاملا معنی داری (P£0.01) تحت تاثیر بقایای علف کش گرانستار قرار گرفت. اما بقا گرانستار بر درصد بقایای گیاهان مورد مطالعه تاثیری نداشت. بیشترین (80.96 درصد) و کمترین (26.3 درصد) تلفات ماده خشک ساقه بترتیب در کلزا و لوبیا مشاهده شد. با افزایش بقایای گرانستار در خاک رشد ریشه در همه گیاهان مانند ساقه، کاهش معنی داری (P£0.01) داشت. بطوریکه بیشترین (91.27 درصد) و کمترین (31.3 درصد) تلفات ماده خشک تولیدی ریشه بترتیب در کلزا و لوبیا مشاهده شد. بر اساس شاخص (ED50) لوبیا (0.0078 میلی گرم در کیلو گرم خاک) و چغندر قند (0.00002 میلی گرم در کیلو گرم خاک) بترتیب متحمل ترین و حساس ترین گیاهان به بقایای علف کش تری بنورون متیل بودند و سایر گیاهان مورد مطالعه به ترتیب حساسیت بصورت: گوجه فرنگی < لوبیا < نخود < ذرت < عدس < کلزا < چغندرقند، طبقه بندی شدند.

0

با گذشت بیش از 20 سال از زمان ثبت علف کش تری بنورون متیل در ایران، گزارش هایی مبنی برعدم کارآیی این علف کش برای کنترل علف های هرز پهن برگ در مزارع گندم شهرستان رامیان وجود دارد. به منظور بررسی بروز مقاومت به تری بنورون متیل در علف هرز خردل وحشی (Sinapis arvensis L. ) آزمایش هایی در سال 1395 در دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان انجام شد. بیوتیپ های مشکوک به مقاومت علف هرز خردل وحشی از مزارع گندم شهرستان جمع آوری گردید. یک بیوتیپ حساس از مزارعی که هیچ گونه سابقه سمپاشی نداشتند، نیز جمع آوری شد. ابتدا بیوتیپ های مشکوک با دز توصیه شده مورد غربال قرار گرفتند. سپس واکنش بیوتیپ های مقاوم و حساس این علف هرز در مقابل دزهای مختلف علف کش تری بنورون متیل مورد بررسی قرار گرفت. نتایج آزمون دز-پاسخ حاکی از بروز مقاومت در برخی بیوتیپ های خردل وحشی به تری-بورون متیل بود. شاخص درجه مقاومت بیوتیپ های RAM-R-14، RAM-R-27، RAM-R-25، RAM-R-30 و RAM-R-5 به علف کش تری بنورون متیل به ترتیب برابر 90/3، 10/4، 96/3، 66/2و 36/2 به دست آمد. نقشه پراکنش مزارع آلوده به بیوتیپ های مقاوم خردل وحشی با استفاده ازسامانه سیستم اطلاعات جغرافیایی ترسیم و مشخص شد بیوتیپ های مقاوم در مزارعی مشاهده شده اند که فاقد الگوی کشت مناسب بوده و اتکا مبارزه برپایه شیمیایی قرار گرفته بود. نتایج این تحقیق می تواند جهت اجرای برنامه های مدیریت علف های هرز مقاوم و ممانعت از توسعه این گیاهان به سایر مناطق مورد استفاده قرار گیرد.

به منظور بررسی اثر اضافه کردن مویان ها و منابع نیتروژنی مختلف روی کارایی علف کش تری بنورون متیل، آزمایشی گلدانی در سال 1400 در گلخانه تحقیقاتی دانشکده کشاورزی دانشگاه تربیت مدرس در قالب آزمایش فاکتوریل برپایه طرح کاملا تصادفی با چهار تکرار انجام شد. تیمارهای آزمایش شامل ترکیبی از چهار غلظت علف کش تری بنورون متیل (0، 5/4، 9 و 15 گرم ماده موثره در هکتار) به صورت پس رویشی، منابع نیتروژن شامل بدون نیتروژن، نیترات آمونیوم، سولفات آمونیوم، استات آمونیوم و اسیدآمینه آسپاراژین و مویان های آمفوتر، آنیونی، دو مویان غیریونی و بدون مویان بودند. نتایج نشان داد مقدار شاخص سبزینگی، سطح برگ و وزن خشک کل بوته علف هرز خردل وحشی در تیمار شاهد بدون علف کش حداکثر بود و با افزایش غلظت علف کش کاهش پیدا کرد. کاربرد جداگانه منابع نیتروژن و مویان ها با غلظت­های مختلف علف کش، کارایی آن ها را در مقایسه با عدم کاربرد مواد افزودنی افزایش داد به طوری که نیترات آمونیوم و استات آمونیوم مقدار ED90 را از 15 گرم به 6 گرم ماده موثره علف کش در هکتار و مویان آنیونی سدیم لوریل اتر سولفات و مویان غیریونی کاستراویل اتوکسیلات به 14 و 02/11 گرم ماده موثره در هکتار کاهش دادند. کاربرد هم زمان مویان و نیتروژن با علف کش کارایی آن را بیشتر از کاربرد جداگانه این مواد افزایش داد. در مجموع، کاربرد نیترات آمونیوم، استات آمونیوم و سولفات آمونیوم با مویان لوریل الکل اتوکسیلات، کاربرد نیترات آمونیوم با کاستر اویل اتوکسیلات و استات آمونیوم با سدیم لوریل اتر سولفات بالاترین اثربخشی را در افزایش کارایی علف کش تری بنورون متیل در کنترل خردل وحشی داشت.

به منظور بررسی تاثیر ماده افزودنی کوداساید با علف کش های کلودینافوپ پروپارژیل (تاپیک ای سی 8 درصد) و تری بنورون متیل(گرانستار دی اف 75 درصد) بر علف های هرز و عملکرد و اجزای عملکرد گندم آزمایشی در سال 93-1392 در مزرعه تحقیقاتی موسسه تحقیقات گیاه پزشکی کشور در استان البرز در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با 13 تیمار و چهار تکرار انجام شد. تیمارهای آزمایش شامل علف کش تری بنورون متیل در سه مقدار (5/10، 75/12 و 15 گرم ماده موثره در هکتار)، و سه مقدار(5/10، 75/12 و 15 گرم ماده موثره در هکتار + 25/0 درصد حجم به حجم کوداساید)؛ و علف کش کلودینافوپ پروپارژیل در سه مقدار (048/0، 064/0 و 08/0 لیتر ماده موثره در هکتار)، و سه مقدار ( 048/0، 064/0 و 08/0 لیتر ماده موثره در هکتار + 25/0 درصد حجم به حجم کوداساید) در زمان پنجه زنی به همراه شاهد با وجین (حذف علف های هرز) بودند. نتایج تحقیق نشان داد برترین تیمار 08/0 لیتر ماده موثره در هکتار علف کش کلودینافوپ پروپارژیل بود. کاربرد ماده افزودنی کوداساید با علف کش کلودینافوپ پروپارژیل باعث کاهش کاراییبر کنترل علف های هرز باریک برگ شد. برترین تیمار، 75/12 گرم ماده موثره در هکتار علف کش تری بنورون متیل با کوداساید به مقدار 25/0 درصد حجم به حجم با کنترل وزن خشک و تراکم مجموع علف های هرز پهن برگ به ترتیب 93 و 95 درصد، اختلاف معنی داری نسبت به شاهد با وجین (حذف علف های هرز) نداشت. همچنین این تیمار عملکرد زیست توده (3275 کیلوگرم در هکتار)، عملکرد دانه (2200 کیلوگرم در هکتار) و تعداد سنبلچه های بارور (6/4 در سنبله) را به ترتیب 22، 40 و 13 درصد نسبت به شاهد (آلوده به علف هرز) افزایش داد. کمترین مقدار عملکرد نسبت به بقیه تیمارها متعلق به تیمار 5/10 گرم ماده موثره در هکتار علف کش تری بنورون متیل با شاخص برداشت (04/34) و سنبلچه بارور (50/36) بود.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

به منظور بررسی کارآیی علف کش دومنظوره توتال و اختلاط علف کش های گرانستار و آکسیال، و همچنین عکس العمل گندم در مراحل مختلف رشد و نمو به علف کش های مذکور آزمایشی در سال زراعی 88-1387 در مزرعه پژوهشی دانشگاه کشاورزی و منابع طبیعی رامین (خوزستان) به صورت طرح بلوک های کامل تصادفی با سه تکرار اجرا شد. تیمارهای آزمایشی شامل کاربرد علف کش توتال و اختلاط علف کش های گرانستار و آکسیال در مراحل رشدی مختلف گندم (سه برگی، اواسط پنجه زنی، اواسط ساقه رفتن، سه برگی + اواسط ساقه رفتن و ظهور سنبله) بودند. علاوه بر این، دو تیمار بدون کاربرد علف کش به عنوان شاهد وجین و عدم وجین علف های هرز در طول فصل رشد در نظر گرفته شد. نتایج نشان داد که میان تیمارهای مختلف برای صفات عملکرد دانه، عملکرد بیولوژیک، شاخص برداشت، تعداد پنجه در مترمربع، تعداد سنبلچه در سنبله، طول سنبله، ارتفاع بوته و وزن خشک علف های هرز در مترمربع اختلاف معنی داری در سطح احتمال 0.1 درصد بود. در صورتی که برای صفات تعداد دانه در سنبله، تعداد دانه در سنبلچه و وزن هزار دانه تفاوت معنی داری مشاهده نگردید. بطور کلی بیشترین عملکرد دانه پس از تیمار شاهد وجین علف های هرز در طول فصل رشد، در سمپاشی توتال به ترتیب از مراحل سه برگی + اواسط ساقه رفتن، سه برگی و اواسط پنجه زنی، و از سمپاشی اختلاطی بترتیب در مرحله سه برگی، سه برگی + اواسط ساقه رفتن و اواسط پنجه زنی بدست آمد.